من از یک شکست عاشقانه میایم.بگذار همه برای این اعتراف تلخ

 سرزنشم کنند.

      شکست نه برای پنهان کردن است نه بهانه پنهان شدن.

میگویند از صبح بنویس. از افتاب و... من چگونه از خورشید بنویسم

وقتی تمام وقت باران پنجره چشمانم را شسته است.بی ستاره ام

و زرد با طعم معطر پاییز. که حضورش تنها معجزه لحظه های تنهایی من

 است.

قیمت وفا شاید گرانتر از آن بود که بهانه دوست داشتنی زندگیم از عهده

داشتنش براید.

سقف اعتماد تعمیری است مدام چکه میکند. اغوش ترانه ها همچنان از

عطر تن اون که باید پر باشد خالی ست.

نمیتوانم باورش کنم نه رفتنش ونه ماندنش را.

مهم نیست تمام سرزنش ها را میپذیرم به بهانه تولد حقایق غم انگیزی که

درد را به درد می اورد و اتش را میسوزاند.

این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است.

سکوت میکنم تا به خاک سپردن اخرین خاکسترهای ارزوی برباد رفته ام

ابرومندانه باشد.

یه سوال کوچیک میماندبرای پرسیدن ازکسی که بی پاسخ ترین سوال فکر اشفته من است:

       چیکار کرد این دل سادم                    که از چشم تو افتادم

خشک شده بود شاخه گلم تو دستم

                                   کجابودی وقتی غریبی ودرد

                                   داشت من تنهارو دیوونه میکرد

کجابودی وقتی تورو میخواستم

که دستات اروم بشینه تودستم

                                   کجابودی تولحظه نیازم

                                   وقتی میخواستم دنیامو بسازم

کجابودی ببینی من میسوزم

عین چشات سیاهه رنگ روزم

                                  کجابودی تشنه چشمات بودم

                                  نبودی من عاشق دنیات بودم

کجابودی وقتی دیوونت بودم

وقتی که بیقرارشونت بودم

                                  کجابودی وقتی که مینوشتم

                                  ترانه هام همه مال فرشته م

کجابودی وقتی که پرپرشدم

سوختم واز غمت خاکستر شدم

                                 کجابودی من از خودم گذشتم

                                 هرجا بگی رو دنبال توگشتم

کجابودی ببینی ابروم مرد

اما بخاطر چشات قسم خورد

                                خنده واسه همیشه ازلبام رفت

                                رسیدن از مرمر رویاهام رفت

وقتی که این بازیارو میکردی

من میدونستم داری برمیگردی

                               پاهای خستتو بزار رو چشمام

                               بگو که دیگه نمیذاری تنهام

بگوهنوز دوسم داری با منی

بگو محاله قلبمو بشکتی

                               کجابودی ببینی بی ستاره م

                               ببینی جزتو کسی رو ندارم

غم نبودنت مثل اتیشه

تواین دو خط ترانه جا نمیشه

                  حالا که به خاطر دیگری تنهام میذاری

                                             تو با اون زندگی کن و من با خاطراتت

در زمستانی غبارالود ودور           یا خزانی خالی از فریادو شور

مرگ من روزی فراخواهد رسید     روزی از این تلخ وشیرین روزها

روز پوچی همچو روزهای دگر       سایه امروزها دیروزها

میرهم از خویش ومیمانم زخویش   هرچه برجا مانده ویران میشود

روح من چون بادبان قایقی          در افقها دور وپنهان میشود

میشتابد از پی هم بی شکیب     روزهاو هفته هاوماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای          خیره میماند به چشم راه ها

لیک دیگر پیکر سرد مرا              میفشارد خاک دامنگیر خاک

بی تودور از ضربه های قلب تو     قلب من میپوسد انجا زیر خاک

بعدها نام مرا بادبان وباد            نرم میشویند از رخسار سنگ

گور من گمنام میماند زراه          فارغ از افسانه های نام و ننگ

          طفلکی این منه بی من بی توبدجوری شکسته

                 کاشکی چشمات واسه پرپر زدنم گریه میکرد

                 تن تازه ت واسه زخمای تنم گریه میکرد

         کاشکی چشمات توی تاریکی به دادم میرسید

واسه بی حجله عروسی که منم گریه میکرد

           شیدای کسی دراین حوالی شده بود

           انگشت نمای این اهالی شده بود

           یک عمر دویدو اخرش هیچ نشد

           دلواپس یک عشق خیالی شده بود

مگه گناه من چی بود به پای تو حروم بشم

مگه گناه من چی بود تو خواستی من تموم بشم

حالا که من عاشق شدم میگی که عاشق نبودم

مگه گناه من چی بود ناخونده مهمونت شدم

دیگه اب ازسرم گذشته روی قلب من نوشته

                               تاهمیشه بازی باشم تک وتنها دره بسته

تومیخواستی که بری دلم وبردار برو

                               اما هیچوقت نبر از یاد دل من میخواست تورو

عیبی نداره برو بخند بگو که من بازیش دادم

نوبت ما هم میرسه نوبت به نوبت عزیزم

هر طلوع غروب داره هردلی غرور داره

تو غرورم وشکوندی دل میره تنهات میزاره

برو با هرکی دلت خواست   واسه من چی مونده ازتو

جز یه مشت خاطره تلخ      که نمیخوام باشه از تو

روزی رو میبینم ازتو  که میگی من تک وتنهام

راه برگشتی نداری دیگه عشقت ونمیخوام

گر ز ازردن من هست غرض مردن من

مردم ازار مکش از پی ازردن من

                            کی میتونه بفهمه که     گناه من عاشقیه

وقتی که ازتو سیرم    دلم میخواد بمیرم

                            بمیرم ونباشم           تا که تو رو نبینم

وقتی صدات میکردم زدی به بی خیالی

گفتی دیگه ولم کن ندیدی دارم چه حالی

حس نگاه اخر من ودیوونه کرده        خودت این ومیدونی توچشمام پره درده

ریشه عشق وبزن با تیشه خیانت      منوببر ز یادت اینا همش بهانست

اما نه من اون جوانه نوپایم که به این اسانی ها ازطوفان خشم توبلرزم

نه اون طفل بی پناه که ازریزش تنها تکیه گاهم بهراسم

ازتواموخته ام که چگونه پشت سددروغ پناه بگیرم.

خشمگینتر ازقبل فریاد میزنی .میخواهی درچشمانت نگاه کنم 

وجام حقیقت رادرکامت بریزم.اما توکه وجودمرا لبریز دروغ کرده ای. 

چگونه انتظار داری جام حقیقت را ازچشمه وجودمن بنوشی؟

درچشمانت خیره میشوم که دریایی طوفانی درانها موج میزند.

دستانم رااویز گردنت میکنم.چنددقیقه ای در کمال ارامش وبیخیالی دردریای

مواج چشمانت اب تنی میکنم بعد اهسته دهانم را به گوشت نزدیک میکنم

با نفسی گرم تمام وجودت رابه اتش میکشم واین جمله رادر گوشت

 نجوا میکنم:((دیگه دوست ندارم)).

                                     تنها نفسی هست ولی همنفسی نیست

اینقدر نپرسیدکجا رفت وکی امد

                                     اشعار پراکنده من مال کسی نیست

تنهام گذاشت ورفت از کنارم       از درد دوریش من بیقرارم

خیال میکردم پیشم میمونه        ترانه عشق واسم میخونه

خیال میکردم یه همزبونه           نمیدونستم نامهربونه

با این که رفته اما هنوزم از داغ عشقش دارم میسوزم

فکرو خیالش همش باهامه هرجا که میرم جلو چشامه

دلم میخواد تا دووم بیارم    

                           رو درد دوریش مرهم بزارم

اما نمیشه راهی ندارم

                           نمیتونم من طاقت بیارم

                  وحتی دیگرقادر به گریستن هم نیستم

درحالیکه بامن وداع مبکنی

       قلبم ازدرون میشکند

               شخص تازه ای را برای خودیافته ای

با این وجودهرکجایی که باشی دوست دارم.......!

                           پیش از انکه بری مرا در اغوش بگیر

وبگذار تافقط برای یکبار دیگه وجودت واحساس کنم.

                                  چرا لحظات زندگیمون باید تو جدایی بگذره؟؟؟

قلبها به بیراهه میروند

     وقتی هم که میروند

              جز درد چیزی رو از خود باقی نمیگذارند

تو هم رفتی انهم زمانیکه به وجودت نیاز داشتم.

بچه بودم نه دیگه منتظر زنگ بودم   

                 نه دیگه واسه تو ومثل تودلتنگ بودم

                                بچه بودم چقدر صاف وروون میخندیدم

                                             خوبیش این بود که ازت نمیخوامت نمیشنیدم

بچه بودم کسی بیخود منواذیت نمیکرد

              مثل تومیون بازیا خیانت نمیکرد

                               بچه بودم کسی مثل توباهام بدنمیشد

                                             بیتوجه از کنار رویاهام رد نمیشد

نوبت خاموشی من سهل واسان میرسد

                    من که میدانم که تا سرگرم بزم هستی ام

                    مرگ ویرانگر چه بی رحم وشتابان میرسد

                                                     پس چرا عاشق نباشم

من که میدانم به دنیا اعتباری نیست

بین مرگ و ادمی قول وقراری نیست

                   من که میدانم عجل ناخوانده و بی دادگر

                   سرزده می ایدو راه فراری نیست

                                                    پس چرا عاشق نباشم...!!!

را بی دلیل بر باد داده ام

                             بعد از این دیگر نه به خواب قاصدکی

                                                          تعبیر خواهم شد

نه به اعتبار چندین خیال رنگ و رو رفته

                         سوار سفید پوش قصه های ناگهانی کسی

                                                              خواهم شد....

تمام زندگیم و گریه کردم

                              نبودی در فراق شانه هایت

                              به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

       خودم رو قسمت کردم

                تو رو سهم تمام رویاهام کردم

انصاف نبود تو که میدونستی با چه اشتیاقی                        

             خودم رو قسمت میکنم

                                                    پس چرا........

زودتر از تیکه تیکه شدنم جوابم نکردی